Sin Frontera
Flamencozang vernieuwen is een delicate zaak. Miguel Poveda zocht, vond en overwon. De jonge zanger uit Barcelona is de grote 'nieuwe' uitdrager van de cante jondo (het diepe gezang) en dé flamencoster van het moment in en buiten Spanje. ‘Poveda is dé stem van deze flamencogeneratie’, schreef de Spaanse krant El Pais. ‘Misschien wel van een aantal generaties.’ De grensverleggende projecten van Miguel Poveda winnen prijs na prijs. Zo werd hij recentelijk bekroond met de Nationale Muziekprijs van Spanje. Naar zijn nieuwe producties wordt door critici en liefhebbers wereldwijd reikhalzend uitgekeken. Met grote fijnzinnigheid en respect voor de traditie beweegt Poveda zich vrijelijk door het klassieke canon van de cante jondo en slecht daarbij vele grenzen, dit in navolging van zijn grote voorbeeld zanger Enrique Morente.
Zo toont Poveda in zijn voorstelling 'Sin Frontera' met zijn vaste gitarist Chicuelo dat Barcelona een nieuw flamencoterrotorium is geworden en dat de flamencogrenzen tussen
Barcelona en Jerez niet meer bestaan. De voorstelling is ook zijn ode aan Jerez de la Frontera, een van de wiegen van de flamenco in Andalusie, de geboortegrond van zijn ouders die als emigranten naar Barcelona trokken. De nostalgie en de liefde voor de flamenco kreeg
hij mee in de keuken van zijn moeder met wie hij naar de oude zangers op de radio luisterde. Met zijn show Sin Frontera bedankt de jonge cantaor de stad Jerez de la Frontera, het gesloten flamenconest waarin hij, als Catalaan, toch werd opgenomen.
In de mise-en-scène van Sin Frontera die veel weg heeft van een café, zitten links op het toneel Miguel Poveda en zijn gitarist Chicuelo (Barcelona). Aan tafeltjes rechts op het podium zit een handvol artiesten uit Jerez, onder wie zanger Luis El Zambo (Jerez) met zijn machtige, doorleefde stem, en topdanser Joaquin Grilo (Jerez). Ze rekken de nacht, daar waar de flamenco het beste gedijt. Grilo houdt de morgenstond tegen met zijn burleske en feestelijke 'Bulerías de Jerez'. En hij verleidt hij zelfs de jonge zanger tot een finale pas…
De ontmoeting tussen El Zambo en Miguel Poveda symboliseert het wederzijdse respect tussen jong en oud, vertegenwoordigers van moderniteit en traditie, uit Catalonië en Jerez. Poveda voelt zich inmiddels ook Andalusiër. ‘Zelf vergeet ik vaak dat ik Catalaan ben, maar mensen wijzen me er graag op. Dan zeg ik: maak je geen zorgen, het is niet besmettelijk’.
Met zijn heldere stem, ijzersterke techniek en elegante smaak is flamencozanger Miguel Poveda (Badalona, 1973) het huidige wonderkind van de zang. Hij bezit het grote talent om te doseren tussen vurige kracht en het subtiele verdwalen in dromerige melismen. Alle palos (de verschillende stijlen binnen het flamencogenre) vertolkt hij even goed, en ook deinst hij niet terug voor bijna vergane subgenres als de pregón ‒ een stijl afgeleid van de zang van straatverkopers.
Als twintigjarig ventje presenteerde hij zich op het Festival Internacional del Cante de las Minas de La Unión (de belangrijkste flamencocompetitie van Andalusië) en sleepte meteen vier prijzen in de wacht waaronder de hoofdprijs. Het komt niet vaak voor dat een jonge zanger in zo veel categorieën wint, maar nog opvallender was dat Poveda uit het noordelijke Catalonië kwam, een provincie waar de flamenco niet direct in het bloed zit.
Nu, vijftien jaar later, heeft hij een indrukwekkende staat van dienst, met zes succesvolle soloplaten en talloze samenwerkingsprojecten, nominaties voor Latin Grammy’s en grote onderscheidingen. Ondanks, of misschien wel dankzij het feit dat de 35-jarige zanger nooit de makkelijke weg kiest. Zo was er in 2005 een reeks muzikale ontmoetingen tussen Poveda, zijn vaste gitarist Chicuelo, zanger Duquende en de groep van de Pakistaanse zanger Faiz Ali Faiz, van wie in 2006 de prachtige plaat en dvd Qawwali Flamenco uitkwam. Deze productie stond met groot succes op de Flamencobiënnale 2006.
Ook zette de cantaor samen met componist Enric Palomar gedichten van de bekende Andalusische dichter Rafael Alberti op muziek. In de muziek versmolt flamenco met klassieke muziek en tango. Poveda speelde met een symfonieorkest, werkte met jazzmuzikanten en zong zelfs flamenco in het Catalaans. Hoewel al deze projecten op z’n minst verfrissend te noemen zijn, beschouwt Poveda zichzelf niet als een vernieuwer. ‘Ik houd van muziek en heb geen vooroordelen, dat is alles. Voor mij ontstaat vernieuwing van de flamenco vooral wanneer je jezelf bent terwijl je zingt. Want elke persoon is uniek.’
Poveda’s nieuwste programma Sin Frontera, waarmee hij sinds vorig jaar op tournee is, is een eerbetoon aan flamencobolwerk Jerez de la Frontera. ‘Jerez heeft een hechte flamencogemeenschap met een heel eigen stijl. Het is een wereld waar je niet snel tussenkomt. Maar ik voelde me als niet-zigeuner uit Badalona wel degelijk welkom. Door nachten mee te zingen, samen dronken te worden en respect en bescheidenheid te tonen, werd ik uiteindelijk geaccepteerd.’
Een sterbezetting sluit de Flamencobiennale in het Muziekgebouw aan het IJ af.
Een grenzeloos en grensverleggend feest van flamenco.
Miguel Poveda – zang; Moraíto Chico – gitaar; Joaquín Grilo – dans;
Luis 'El Zambo' – zang; Juan 'Chicuelo' – gitaar; Carlos Grilo –
palmas; Luis 'Cantarote' – palmas; Pepa Gamboa – regie
Klik voor het interview van Elda Dorren met Miguel Poveda in Mixed op www.mixedmagazine.nl.
Miguel Poveda - zang
Moraíto Chico - gitaar
Joaquín Grilo - dans
Luis ‘El Zambo’ - zang
Juan Gómez ‘Chicuelo’ - gitaar
Carlos Grilo - palmas
Luis ‘Cantarote’ - palmas
Regie - Pepa Gamboa
Scenografie - Antonio Marín
Licht - Manu Madueño
Geluid - Manu Meñaca
Technische leiding - Balbi Parra
Producent - A Negro Producciones
Agent - Carole Fierz - polimniA
Miguel Poveda - Sin Frontera
Terug